Chaos en pijn maakt fijn

Authenticiteit-223x300

Ik krijg geregeld te horen van mensen dat ze het knap of moedig vinden dat ik mijn eigen weg kies. Ik vraag me af wat hen beweegt dat te zeggen. Het heeft me nogal wat gekost om überhaupt te weten en te voelen wat mijn weg was. En toen ik dat voelde, o help, mijn hoofd en al mijn oude patronen en overtuigingen gingen tekeer. Wat een worsteling. Ik dacht alleen maar HOE HOE HOE?!?!?! En toch, door het sterke gevoel, een weten, en met hulp van een sterke spiegel, kwam ik stap voor stap in beweging. Met grote keuzes en beslissingen ja. Ik kwam er niet onderuit. Als ik mezelf nog recht in de ogen wilde kijken.

Weg van chaos en waarheid
Maar o wat was het lastig. En ik voelde zoveel pijn. Alles werd anders. Er waren mensen die het totaal niet leuk vonden wat ik deed, die het niet begrepen. En ja, dan was ik wel eens van mijn stuk. Elke keer en keer op keer moest ik terug naar mijn waarheid. Die als een vlieg in een spinnenweb verstrikt was. En daar ging ik weer. Vallen en opstaan. Voelen, keuzes maken, teruggeworpen worden, pijn doorstaan, voelen wat er nodig was. De situaties waren soms bizar en toch elke keer besefte ik dat ik de keuze had hoe ermee om te gaan. Het was alle boekenkennis van zo’n vijftien jaar ervoor in de praktijk ervaren en brengen. En mensen die je kunnen bijstaan in je pijn zijn zo waardevol. Nog te vaak kwam ik mensen tegen die zo goed wisten wat ik moest doen.
“Jammer dat mensen geen problemen kunnen ruilen. Iedereen weet namelijk hoe hij die van een ander moet oplossen.”

Jij. Alleen jij! En iemand naast je.
Alleen jij weet wat je hebt te doen. En hopelijk zijn er mensen in je omgeving die je een spiegel voorhouden, je zelf laten voelen zodat je je eigen keuzes kunt maken. Door je pijn heen. Naast je kunnen staan, blijven staan. Niet in de war raken van jouw pijn. Dat ben je waarschijnlijk zelf al genoeg.

Het gaat elke keer weer voorbij
Ik heb moeten leren opstaan. Voor mezelf staan. Keer op keer. En ik leer nog elke dag. Want opstaan leer je niet in één dag. Al mijn oude diepgewortelde patronen kom ik keihard tegen. Ik zie ze gelukkig en ik kan elke keer bewust kiezen wat ik wel wil. En dat kost soms bloed, zweet en tranen. Paniek, angst, buikpijn, chaos in mijn hoofd, stress in mijn lijf. Al die gedachten die me vast willen houden, die me gek maken, me vast zetten. Het gebeurt al minder, ik kan er beter mee omgaan, en nog voel ik me toch nog steeds geregeld overvallen door het zware gevoel dat erbij komt kijken. En toch, als het weer voorbij gaat, en dat gaat het elke keer, voel ik me weer sterker.

Ik hou van mij
Op alle gebieden in mijn leven ben ik op de proef gesteld en ben ik gegroeid. O wat voel ik me dankbaar daarvoor. En ja dat doet ook nog heel veel pijn. Rouw van verlies van mensen, gebeurtenissen, van wat ik had gedacht dat zou zijn, rouw om alles wat niet gezien en gehoord wordt. Ik besef dat ik in de basis echt alleen mezelf heb en daar blij mee mag zijn. Dankbaar voor mag zijn. Van mezelf mag houden. Dat dat de basis is voor alles. Voor de relatie met mezelf en relaties met anderen.

Pijn als leermeester
Hoe ziet je leven eruit als je niet meer bang bent voor de pijn? Als je beseft dat je je pijn kunt omzetten in kracht. Je pijn volledig voelt. Er doorheen gaat. Laat het voor je werken. We krijgen allemaal onze portie pijn in ons leven. Er is geen pijnladder. Jij meer pijn dan ik. Wezenlijke rouw of pijn doet pijn en daar heb je je eigen weg in te vinden. Je eigen verantwoordelijkheid in te nemen. Om te staan voor jezelf. Omdat je dat waard bent. Is dat moedig? Ja!

Inspiratie: Glennon Doyle Melton – First the pain, then the rising

Leave a Reply