Ups en downs. Het leven. Liefde.

2015 Blog 1

“Als ik een psychiater was, dan had ik gezegd dat je een bipolaire stoornis hebt. Maar, dat ben ik niet…”
En verder weet ik niet eens meer precies wat ze zei. Natuurlijk ging ik tegen haar advies in wél googelen op bipolaire stoornis. Waarom zegt ze dat anders? Wat heb ik toch?!

Dat was alweer zo’n zes jaar geleden. Ik weet dat ik geen bipolaire stoornis heb, maar in depressieve dagen komen de woorden toch weer bovendrijven. De impact van woorden. Van een therapeute. Laat dit alleen al een voorbeeld zijn van de zorgvuldigheid waarmee we woorden kunnen kiezen, als we bewust zijn. Tja, misschien wilde ze me shockeren. Ik weet het nog steeds niet.

Hoog – laag. Up – down. Ik ken ze goed. Als kind niet zozeer. Toen was ik vooral op mijn hoede en alert en deed ik wat er van mij verwacht werd. Zodat er geen gedoe ontstond. Door mij.
Wel was ik vaak misselijk, moe en had ik veel hoofdpijn.

Later zijn die buien ontstaan. Van super blij, tot de zin van mijn bestaan niet meer voelen. En daarnaast ook weten dat het maar gedachten zijn, dat het overgaat, dat ik het kan beïnvloeden en tegelijkertijd dit alles niet kunnen. Wat leidt tot nog meer gevoelens van mislukking, schaamte, somberheid. En aan wie laat je dat zien… Aan wie behalve aan mijn altijd ondersteunende echtgenoot…

Hooggevoeligheid. Hoog sensitief. Ik vond het maar wat. Die stempel hoefde ik niet. Alsof ik dan meer bijzonder dan een ander zou zijn. Nee joh.
Het bleef op mijn pad komen. Redelijke herkenning in testjes, en in het boek van Elaine Aron. Later nog meer herkenning in het boek Leven met hooggevoeligheid. Van opgave naar gave – van Susan Marletta Hart. En toch, het verdween weer naar de achtergrond.

Niemand begrijpt mij. Zo heb ik dat lang gevoeld. Vooral niet hoe ik me voel. En ook de therapeute niet. Zo voelde het in ieder geval niet. Ze sprak maar over ‘tevreden’ zijn. Ieuw, dat wilde ik niet! Ik hield wel van de ups! Die waren geweldig! Dan verzette ik bergen! Het ging mij om het omgaan met de eenzame lage lege momenten. Ik wilde niet in een constante lijn van tevredenheid leven! Ik bén diegene met die gekke whaaaa uitspattingen! 🙂
Begrijp me goed. Tevredenheid is een prachtig uitganspunt. Voor mij voelt dankbaar passender. En op dat moment kwam het totaal niet overeen met mijn behoefte.

Afgelopen week heb ik meerdere vragen over mij en mijn leven beantwoord op papier. Ik merkte dat het nog steeds heel emotie afhankelijk was wat voor antwoord eruit kwam. Anthony Robbins had het tijdens zijn seminar jaren geleden al over een ‘peak state’.  Dat schiet me nu te binnen en wow wat een eye opener! Dat nu het kwartje valt…
Gisteren heb ik tijdens het Schrijfcafé in Alphen aan de hand van het kaartje ‘Gelofte’ een gelofte gedaan aan mezelf dat als ik voel dat ik gedachten heb die me naar beneden halen, ik stop, een moment neem, om weer bij mijn pure liefdevolle krachtige zelf te komen.
Peak state!
Alles valt samen!
<3

Voordat ik dit schreef, heb ik een 100 vragen HSP test gedaan. Wat een herkenning! Ik kan nu zeggen dat ik accepteer dat ik heel gevoelig ben. En dat ik kan zien dat het een gave is. Een talent dat ik heb meegekregen. Ik ben me er al langer bewust van en hou er rekening mee, maar vandaag voelt als een moment van yes, dit hoort bij mij, ik ga het op een positieve manier inzetten!

De ‘lows’, tja, niet zo gek als je heel gevoelig bent! Ik weet soms niet eens waarvan ik me niet lekker voel, maar dat kan dus!

Niets bipolaire stoornis.
Linda!
Met haar sprankelende ups!
En haar gevoeligheid die haar soms overvoert.

Ik heb nooit iets meer interessant gevonden dan mensen en hun gedrag. Ik heb heel veel gelezen, gevoeld dat ik faalde omdat ik het toch allemaal wist, maar blijkbaar nog niet kon. Ik heb heel veel workshops gevolgd, elke keer omdat dát toch dat ene zetje zou geven. Nou, het leven blijft leren. En je bent ‘er’ nooit.
Je bent al. In volle glorie. Liefde.

“Leef met een open hart, zelfs als het pijn doet.”

– Ivo Valkenburg –

Daar is het leven in mijn ogen voor bedoeld: met een open hart leven. Ik wil je inspireren dat te doen en wil mijn ervaringen graag met je delen. Omdat ik weet dat veel meer mensen dan ik alleen soms worstelen met het bestaan hier op aarde. En omdat het zo fijn is herkenning te ervaren. Wat kan leiden tot acceptatie, een moment van dankbaarheid, een stap zetten richting je droom, ….
In de schrijfworkshops die ik geef, ben ik dat allemaal tegen gekomen. Delen is echt helen en in beweging zetten!

Ik geloof dat we allemaal verbonden zijn en dat alles wat je doet telt. Ja, elke glimlach. 🙂
Laat jezelf zien. Laat je kwetsbaarheid zien. Het maakt je alleen maar mooier!
Je hart weet t allemaal. Luister dan! En straal die wereld in!
Op jouw manier natuurlijk.

Ik geloof dat mijn oprechte weg inspireert en in beweging zet naar meer liefde in de wereld.
En dat geldt ook voor jou!

Let love rule!

Liefs,
Linda

PS
De therapeute heeft me in aanraking gebracht met het creatief schrijven, wat mij enorm heeft geholpen en wat ik nu zo graag deel met anderen. Waar ik mijn werk van heb gemaakt! Daar ben ik heel dankbaar voor.

Filmtip
Voor degenen die ‘m nog niet kennen: The Power of the Heart.

6 Responses to “Ups en downs. Het leven. Liefde.”

Leave a Reply